مردی از دیار فراموش شدگان

بدرود

mahtabeshabenilofary — Tue, 19 Sep 2006 19:29:18 GMT

زندگی می گوید:اما باز باید زیست...

سلام دوستان عزیز

امیدوارم که هر کجا که هستید شاد٬ پیروز٬ موفق و سر بلند باشید

دوستان من دیگه نمی تونم به وبلاگ نویسی ادامه بدم.

راستشو بخواهید من خودمم خیلی دلم گرفته که دارم ترکتون می کنم

ولی چاره ای ندارم خیلی دلم پره و گرفته کاش می تونستم بیشتر بمونم

و براتون بنویسم.

انجام هر کاری که فکرش رو بکنید نیاز به عشق داره.

هیچ کاری بدون عشق انجام نمیشه.

حتی همین وبلاگ نویسی. تا به کسی یا چیزی عشق نورزی نمی تونی

بنویسی حتی یک کلمه.

دوستان فقط یه چیز می تونم بگم دوستون دارم خیلی

به اندازه ی هر چیزی که فکرشو کنید

تو این مدتی که با شما عزیزان همراه بودم خیلی چیزا فهمیدم

دوستان عزیز یه خواهش داشتم از همه ی شما

اگه تو این مدت کسی از دست حرف های من ناراحت شد ببخشید

به بزرگی خودتون ببخشید

دوستان حلالم کنید.و واسم دعا کنید که هر چه زود تر خوب بشم

و دوباره به آغوش گرم شما عزیزان برگردم.

زندگی شهد گل است

زنبور زمان می مکدش

آنچه می ماند تنها عسل خاطره هاست.

I DONT FORGET MY DEAR FRIENDS

به دیدارم بیا هر شب

mahtabeshabenilofary — Mon, 04 Sep 2006 18:52:18 GMT

به دیدارم بیا هر شب

در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند٬ دلم تنگ است

بیا ای روشن٬ ای روشن تر از لبخند.

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها دلم تنگ است

بیا بنگر چه غم گین و غریبانه

در این در این دیوان سر پوشیده وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها

واین نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

بیا ای همنگاه من درین برزخ

بهشتم نیز هم برزخ

به دیدارم بیا٬ ای همگناه٬ ای مهربان با من

که اینان زود می پوشند رو در خواب های بی گناهی ها

و من می مانم و بیداری و بی خوابی

در این ایوان سر پوشده ی متروک

شب افتاده ست ودر تالاب من دیری ست

که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهی ها ٬ پرستو ها

بیا امشب که بس تاریک و تنهایم

بیا ای روشنی٬ اما بپوشان روی

که می ترسم تو را خورشید پندارند

و می ترسم همه از خواب برخیزند

و می ترسم که چشم از خواب بردارند

نمی خواهم ببینند هیچ کس ما.

نمی خواهم بداند هیچ کس ما را

و نیلوفر که سر بر می کشد از آب

پرستوها که با پرواز و آواز٬

و ماهی ها که با آن رقص غوغایی

نمی خواهند بفهمانند بیدارند

شب افتاده است و من تنها و تاریکم

و در ایوان و در تالاب من دیر ست در خوابند

پرستو ها و ما هی ها و آن نیلوفر آبی.

بیا ای مهربان با من!

بیا ای یاد مهتابی!

mahtabeshabenilofary — Wed, 30 Aug 2006 18:58:34 GMT

زمان بدون لحظه ای توقف٬ بی امان و سریع می گذرد

و تنها خاطرات و یاد بودهاست که در احساس ها جاویدان می ماند.

خاطراتی که به خاطر آوردن هر یک از آنها

ساعتها اندیشه ی انسان را به خود وا میدارد و

به گذشته باز می گرداند

گذشته که اینک فرسنگها دورتر ایستاده و به ما لبخند می زند و ما را یارای رفتن به

سویش نیست٬ ...

در چنین لحظاتی انسان به ناچار متوسل به یاد بودها می شود

بلکه بتواند گوشه ای از خاطرات گذشته را در خویش زنده کندو حفظ نماید...

* * * * *

من همین جا از تمامی دوستان عزیزی که محبت می کنندو به این وبلاگ سر می زنند یه

خواهش کوچولو دارم.

دوستان عزیز قدر همدیگر رو بدونید٬ یه قدری محبت و مهربونی هیچ چیزی از شما کم

نمی کنه واسه هم خاطرات خوب به جا بذارید کسی رو از خودتون نرنجونین بیهوده.

قدر هم دیگر رو بدونین اینو هزار بار می گم قدر هم رو بدونید زندگی از اون چیزی که

فکرشو می کنید راحت تر و آسون تر. قدر هم رو بدونید نذارین بین شما ها

فاصله باشه هر کدورتی هم که هست حلش کنید

جدایی تا نباشد دوست قدر دوست کی داند * شکسته استخوان داند بهای مومیایی را

دوستان اگه این کارها رو نمی تونین انجام بدین با کسی دوستی نکنید

یا اگر دوستی می کنید و به یکی دست مردی میدید تا آخرش باهاش باشین و نامردی

نکنید

در دنیا تا می توانید یاران اهل کوی درد باش* یا نبر نامی ز مردی یا حقیقت مرد باش

همتونو به خدای بزرگ می سپارم انشاالله که همیشه شاد پیروز و موفق باشید

ببخشید که اینهمه پر حرفی کردم اگه جایی از صحبتام مشکل داشت به بزرگی خودتون

ببخشید چون یه خورده حالم ...

یه چیزی رو فراموش نکنید محبت٬ چون

جهان را با محبت می توانی یار خود سازی * محبت کن که دشمن از محبت یار می گردد

همتونو به الله می سپارم.بدرود

خواهان موفقیت و سر بلندی شما دوستان عزیز در تما می روز های زندگی

خسرو پارسا

چه بایستی بگویم؟ تا بگویم

که گفتن را نبینم اعتباری

معانی قلب و ٬ الفاظند مقلوب

سخن زین بازتر؟! کو اختیاری

یاد تو

mahtabeshabenilofary — Sun, 27 Aug 2006 18:42:18 GMT

در این دنیای بی سامان دلم میل تو را کرده

پس از دردی کسالت بار ندایی از تو اقیانوس دردم را برای لحظه ای اندک

پر از علم و یقین کرده

من اینجا خسته و تنها

به امید رهایی از بیابان غم و اندوه دعایم را به سویت عاجزانه می کنم فریاد

که شاید روزی از تقصیرهایم بگذری

و بگیری

دستهای ناتوانم را برای لحظه ای امداد

تو آن آب گوارایی که هر شامان عطشهای مرا با یاد خود خاموش می داری

و اما من

منم آن تشنه ی تنها

که هر شامان برای لحظه ای با یاد تو بودن تمام عمر را له له زنان با یاد تو مستم

من اکنون دردهای قلب خود را می فشارم

لحظه ای اندک

که شاید دردهای دیگری را نیز درون این دل پر درد بگذارم

و بگریزم

تمام طاقتم طاق است و دیگر لحظه ای تاب و توان دیدن این فقرها و ناخوشی ها را ندارم

تو را من عاجزانه آرزو دارم

و حتی لحظه ای از یاد تو در دل نمی کاهم.

i love m

mahtabeshabenilofary — Mon, 21 Aug 2006 19:04:16 GMT

زندگی

mahtabeshabenilofary — Wed, 16 Aug 2006 19:02:18 GMT

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

زندان

mahtabeshabenilofary — Thu, 10 Aug 2006 18:43:18 GMT

در این زندان دلم تنگ است زمان با من چه بی رحم است

خداوندا

چگونه می توانم لحظه هایم را نگه دارم

در این زندان تمام لحظه هایم بی هدف رفتند

دگر بال خیال انگیز رو یاهای دیروزم به پروازی خیالی در نمی آید

که من را باز به دنیای پر از شور و امیدم باز گردانند

زمان!

آیا امیدی هست کزین زندان رهایی یابم و با هر چه تنهائیست وداع گویم؟

که باور می کند روزی از این تنهائی و زاری رها باشم

درین زندان دگر ماندن برایم سخت و جان کاهست

چرا؟ زیرا که زندان است

چرا؟ زیرا که تنهایم

خداوندا در این زندان دلم پوسید تمام آرزوهایم دگر خشکید

و شعرم در حصاره واژه های بی صدا ٬گم شد

خداوندا

اگر چه من درین زندان غم ٬ تنها و بی یارم

ولی اینک درون قلب پر دردم امیدی هست

امیدی روشن و جاری

اگر چه من در این زندان خودم تنهای تنهایم ولی هر جا که باشم باز تو هم با من همانجایی

بلی ٬ من در میان این همه نا مهربانی ها به یاد تو پناه بردم

دگر چون یاد تو هستم از این زندان هراسم نیست

سکوت لحظه ها حتی برایم سخت و جان کاه نیست.

من این پائیز در زندان ...

mahtabeshabenilofary — Sat, 05 Aug 2006 18:37:18 GMT

در این زندان برای خود هوای دیگری دارم

جهان گو بی صفا شو من صفای دیگری دارم

اسیرانیم و با خوف و رجا درگیر اما باز

درین خوف و رجا من دل به جای دیگری دارم

درین شهر پر از جنجال و غوغایی از آن شادم

که با خیل غمش خلوتسرای دیگری دارم

پسندم مرغ حق را لیک با حقگویی و عزلت

من اندر انزوای خود نوای دیگری دارم

شنیدم ماجرای هر کسی نازم به عشق خود

که شیرین تر ز هر کس ماجرای دیگری دارم

اگر روزم پریشان شد فدای تاری اززلفش

که هر شب با خیالش خوابهای دیگری دارم

من این زندان به جرم مرد بودن می کشم ای عشق

خطانسلم اگر جز این خطای دیگری دارم

اگر چه زندگی در این خراب آباد زندان است

و من هر لحظه در خود تنگنای دیگری دارم

سزایم نیست این زندان و حرمانهای بعد از آن

جهان گر عشق در یابد جزای دیگری دارم

صدایم کن

mahtabeshabenilofary — Wed, 02 Aug 2006 06:48:18 GMT

صدایم کن صدایم کن

من این جا سخت بیمارم

و در دل آرزوی رفتن از زندان خشم و آمدن سوی تو دارم

صدایم کن صدایم کن

من این جا با تو می گویم که من از آنچه کردم پشیمانم

و من این جا برای ذره ای احساس به درگاه تو می نالم

و من این جا خسته و تنها بدون هیچ امیدی به فردایی که بتوان این زمین مرده را سرشار از مهر و محبت کرد به درگاه تو مینالم

من اکنون با تمام آرزوهایم وداع کردم

که شاید ...

با تو پیوندم و دل در مهر تو بندم

صدایم کن صدایم کن من این جا سخت بیمارم

صدایم کن صدایم کن من این جا سخت بیمارم .

-------------------------------------------------------------------------------

محاکمه ی عشق

جلسه محاكمه عشق بود و عقل كه قاضي اين جلسه بود عشق رو
محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز يعني فراموشي
كرد.قلب تقاضاي عفو عشق را داشت ولي همه اعضا با او
مخالف بودند .قلب شروع كرد به طرفداري از عشق :آهاي چشم
مگر تو نبودي كه هرروز آرزوي ديدن او را داشتي؟ اي گوش
مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي؟ و شما پاها
كه هميشه آماده رفتم به سويش بوديد حالا چرا اينچنين با
او مخالفيد؟ همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض
جلسه را ترك كردند . تنها عقل و قلب در جلسه ماندند. عقل
گفت: ديدي اي قلب؟ همه از عشق بيزارنند:ولي من متحيرم با
وجودي كه عشق از همه بيشتر تو را آزرده چرا هنوز از او
حمايت مي كني ؟ قلب ناليد و گفت: من بدون عشق ديگر
نخواهم بود وتنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه عمل قبل را
تكرار مي كند و فقط مي توانم با عشق يك قلب واقعي باشم .
پس من هميشه از عشق حمايت مي كنم

شب دیدار

mahtabeshabenilofary — Fri, 28 Jul 2006 18:35:18 GMT

شبی زیبا و نورانی

شب شب ها

شب دیدار من با تو ... شب خاموشی بدها ... شب بیداری دل ها

شبی که ماه هم خندید و ما هم با ماه خندیدیم.ستاره ها همه ما را نگاه کردند.

و تو گفتی: شبی زیباست

و من گفتم: بلی زیباست

وتو گفتی: ببین دلهای ما در آسمان پیداست

و من گفتم: بلی پیداست

و تو گفتی: خدا از من و تو راضیست؟

و من گفتم: بلی راضیست

و تو گفتی: شقایق های دلهامان چه زیبا و اهورائیست

و من گفتم: که دل های تمام عاشقان این قدر رویائیست

و تو گفتی: به جان من بگو این شب برای تو به چه اندازه رویائی و نورانیست؟

و من آهی کشیدم ... فکر کردم ...

و بعد از آن نگاهت کردم و گفتم: که این شب در دل من مثل نیلوفر زده ریشه و تو

چون قطره ی شبنم گل نیلوفر قلب مرا هر شب

برایم مثل شب های دگر جاوید می سازد......