مردی از دیار فراموش شدگان

چرا تمام سادگی و لطافت ها در صندوقچه ی خاطرات گذشته به بایگانی ذهن سپرده ایم؟

اصلا" که می گوید ما بزرگ شده ایم تنها دل تنگی هایمان بزرگ شده اند.چرا وقتی به ما گفتند بزرگ شده ایم یادمان رفت مثل کودکی هایمان ساده و بی ریاه صحبت کنیم؟

چرا این قدر قیافه ی رسمی به خود گرفته ایم؟

چرا ساده و صمیمی همه جیز را نمی پرسیم؟چرا؟...

چرا روزهای لطیف کودکی هایمان را فراموش کرده ایم؟؟

بیایید صندوقچه ی خاطرات را بگشایم و در لطافت آن روز های خوب ,روزهای خوب کودکی هایمان نفسی تازه کنیم و بیایید آرزو کنیم که ....

توقعات کوچکمان هیچ گاه بزرگ نشود.