مردی از دیار فراموش شدگان

ندانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد کرد؟

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد به دست کودکی گستاخ و بازی گوش

که او یک ریز و پی در پی دم گرم مسیحای خویش را در گلویم سخت بفشارد  و خواب خفتگان خفته را آشفته و آشفته تر سازد.

بدینسان بشکند هر دم سکوت مرگبارم را. 

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

         تقدیم به تو با عشق ای همه ی هستی من...(I LOVE M)

چند با واژه ی تاریک امید در غریبی ابدی باید ماند.

دیگر ای آئینه داران غریب من دل آئینه را می شکنم.

شهر پر میشود از زوزمه ی تلخ شکست.

و تمامی کبوتر ها را من به پروازی شاد در ره باد رها می سازم.

دلم از آئینه ها دلگیر است.

از صداهای غریب ـ از بهم خوردن بال و سفر چلچله ها

من به تنگ آمده ام .

دیگر از زیستن خود سیرم.

دیگر از بودن خود دل گیرم .

بوسه یعنی مستی از مشروبه عشق

بوسه یعنی آتش وگرمای شب

بوسه یعنی لذت از دل دادگی لذت از شب لذت از دیوانگی

بوسه یعنی حس خوب طعم عشق طعم شیرینی به رنگ سادگی

بوسه یعنی آغاز برای ما شدن لحظه ی دل بری تنها شدن

بوسه آتش می زند در جسم و جان

بوسه یعنی عشق من با من بمان

                                           تقدیم به عزیزم(M)

یا شبی در آتش سوزان عشق در مهیب سینه خاموشت کنم

کاش احساس نیاز دیدنت چون وجودت از وجودم دور بود

بر دلم آتش نمیرد آن نگاه کاش آن شب چشمهایم کور بود.

                 تقدیم به عزیزم.همیشه در قلبمی...(دوست دارم M )

 ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

سرمکش تا نکشد سر به فلک فریادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی نا شادم

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس

تا به خاک در آصف نرسد فریادم

                   مهجور بود آنکه دل آرام ندارد                      

                        گفتم به دل خویش دلا رام که هستی

                                                     گفت آنکه برایم دل آرام ندارد.

          تقدیم به بهترینم که یک لحظه ام خاطرش از خاطرم پنهان نیست  .(دوست دارم M )

که در لحظه ی مرگ

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است

حسرت نخورم

و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم

                                          و من اینجا

خودم تنهای تنها در حصاره واژه ها سر در گم و گریان و بی تابم

د می گویم

            که فردا آید و من باز

                                       زنم لبخند

ولی افسوس ...

که من هر روز و هر شب با سکوت خویش تنهایم. 

زندگی زیباست.

زندگی آتشگهی دیرینه پا بر جاست.

گر بیفروزیش رقص شعله اش از هر کران پیداست.

ور نه خاموش است و خاموشی گناست.

و چرا می گویند زندگی شیزین است؟

و چرا یک گل سرخ تا به روز مرگش همچنان خندان است؟

و چرا هیچ زنی با لباس مشکی بر سر سفره ی عقد پای خود ننهادست؟

و چرا سهراب می گوید:تا شقایق هست زندگی باید کرد؟

آری آری آری می دانم زندگی را گل را همه را می دانم.

زندگی چرخش شاپرک است در هوای آزاد.

زندگی رویش یک شاخه ی مهر در دل مادرهاست.

زندگی بوسه ی سبزی است که بر دست می روید.

زندکی شادی یک انسان است.

زندگی داغ عشقیست که در قلب شقایق پیداست.

زندگی اطلس زیبایی که در قلب سپید انسان تا ابد گل دارد.