مردی از دیار فراموش شدگان

زندگی می گوید:اما باز باید زیست...

سلام دوستان عزیز

امیدوارم که هر کجا که هستید شاد٬ پیروز٬ موفق و سر بلند باشید

دوستان من دیگه نمی تونم به وبلاگ نویسی ادامه بدم.

راستشو بخواهید من خودمم خیلی  دلم گرفته که دارم ترکتون می کنم

ولی چاره ای ندارم خیلی دلم پره و گرفته کاش می تونستم بیشتر بمونم

و براتون بنویسم.

انجام هر کاری که فکرش رو بکنید نیاز به عشق داره.

 هیچ کاری بدون عشق انجام نمیشه.

حتی همین وبلاگ نویسی. تا به کسی یا چیزی عشق نورزی نمی تونی

 بنویسی حتی یک کلمه.

دوستان فقط یه چیز می تونم بگم دوستون دارم خیلی

 به اندازه ی هر چیزی که فکرشو کنید

تو این مدتی که با شما عزیزان همراه بودم خیلی چیزا فهمیدم

دوستان عزیز یه خواهش داشتم  از همه ی شما

اگه تو این مدت کسی از دست حرف های من ناراحت شد ببخشید

به بزرگی خودتون ببخشید

دوستان حلالم کنید.و واسم دعا کنید که هر چه زود تر خوب بشم

و دوباره به آغوش گرم شما عزیزان برگردم.

زندگی شهد گل است

زنبور زمان می مکدش

آنچه می ماند تنها عسل خاطره هاست.

I DONT FORGET MY DEAR FRIENDS

به دیدارم بیا هر شب

در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند٬ دلم تنگ است

بیا ای روشن٬ ای روشن تر از لبخند.

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها دلم تنگ است

بیا بنگر چه غم گین و غریبانه

در این در این دیوان سر پوشیده وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها

واین نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

بیا ای همنگاه من درین برزخ

بهشتم نیز هم برزخ

به دیدارم بیا٬ ای همگناه٬ ای مهربان با من

که اینان زود می پوشند رو در خواب های بی گناهی ها

و من می مانم و بیداری و بی خوابی

در این ایوان سر پوشده ی متروک

شب افتاده ست ودر تالاب من دیری ست

که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهی ها ٬ پرستو ها

بیا امشب که بس تاریک و تنهایم

بیا ای روشنی٬ اما بپوشان روی

که می ترسم تو را خورشید پندارند

و می ترسم همه از خواب برخیزند

و می ترسم که چشم از خواب بردارند

نمی خواهم ببینند هیچ کس ما.

نمی خواهم بداند هیچ کس ما را

و نیلوفر که سر بر می کشد از آب

پرستوها که با پرواز و آواز٬

و ماهی ها که با آن رقص غوغایی

نمی خواهند بفهمانند بیدارند

شب افتاده است و من تنها و تاریکم

و در ایوان و در تالاب من دیر ست در خوابند

پرستو ها و ما هی ها و آن نیلوفر آبی.

بیا ای مهربان با من!

بیا ای یاد مهتابی!

زمان بدون لحظه ای توقف٬ بی امان و سریع می گذرد

و تنها خاطرات و یاد بودهاست که در احساس ها جاویدان می ماند.

خاطراتی که به خاطر آوردن هر یک از آنها

ساعتها اندیشه ی انسان را به خود وا میدارد و

به گذشته باز می گرداند

گذشته که اینک فرسنگها دورتر ایستاده و به ما لبخند می زند و ما را یارای رفتن به

سویش نیست٬ ...

در چنین لحظاتی انسان به ناچار متوسل به یاد بودها می شود

بلکه بتواند گوشه ای از خاطرات گذشته را در خویش زنده کندو حفظ نماید...

*  *  *  *  *

من همین جا از تمامی دوستان عزیزی که محبت می کنندو  به این وبلاگ سر می زنند یه

خواهش کوچولو دارم.

دوستان عزیز قدر همدیگر رو  بدونید٬ یه قدری محبت و مهربونی هیچ چیزی از شما کم

نمی کنه واسه هم خاطرات خوب به جا بذارید کسی رو از خودتون نرنجونین بیهوده.

قدر هم دیگر رو بدونین اینو هزار بار می گم قدر هم رو بدونید زندگی از اون چیزی که

فکرشو می کنید راحت تر و آسون تر. قدر هم رو بدونید نذارین بین شما ها

فاصله باشه هر کدورتی هم که هست حلش کنید

جدایی تا نباشد دوست قدر دوست کی داند * شکسته استخوان داند بهای مومیایی را

دوستان اگه این کارها رو نمی تونین انجام بدین با کسی دوستی نکنید

یا اگر دوستی می کنید و به یکی دست مردی میدید تا آخرش باهاش باشین و نامردی

نکنید

در دنیا تا می توانید یاران اهل کوی درد باش* یا نبر نامی ز مردی یا حقیقت مرد باش

همتونو به خدای بزرگ می سپارم انشاالله که همیشه شاد پیروز و موفق باشید

ببخشید که اینهمه پر حرفی کردم اگه جایی از صحبتام مشکل داشت به بزرگی خودتون

ببخشید چون یه خورده حالم ...

یه چیزی رو فراموش نکنید محبت٬ چون

جهان را با محبت می توانی یار خود سازی * محبت کن که دشمن از محبت یار می گردد

همتونو به الله می سپارم.بدرود

خواهان موفقیت و سر بلندی شما دوستان عزیز در تما می روز های زندگی

خسرو پارسا

چه بایستی بگویم؟ تا بگویم

که گفتن را نبینم اعتباری

معانی قلب و ٬ الفاظند مقلوب

سخن زین بازتر؟! کو اختیاری

در این دنیای بی سامان دلم میل تو را کرده

پس از دردی کسالت بار ندایی از تو اقیانوس دردم را برای لحظه ای اندک

پر از علم و یقین کرده

من اینجا خسته و تنها

به امید رهایی از بیابان غم و اندوه دعایم را به سویت عاجزانه می کنم فریاد

که شاید روزی از تقصیرهایم بگذری

و بگیری

دستهای ناتوانم را برای لحظه ای امداد

تو آن آب گوارایی که هر شامان عطشهای مرا با یاد خود خاموش می داری

و اما من

منم آن تشنه ی تنها

که هر شامان برای لحظه ای با یاد تو بودن تمام عمر را له له زنان با یاد تو مستم

من اکنون دردهای قلب خود را می فشارم

لحظه ای اندک

که شاید دردهای دیگری را نیز درون این دل پر درد بگذارم

و بگریزم

تمام طاقتم طاق است و دیگر لحظه ای تاب و توان دیدن این فقرها و ناخوشی ها را ندارم

تو را من عاجزانه آرزو دارم

 و حتی لحظه ای از یاد تو در دل نمی کاهم.

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

در این زندان برای خود هوای دیگری دارم  

جهان گو بی صفا شو من صفای دیگری دارم

اسیرانیم و با خوف و رجا درگیر اما باز

درین خوف و رجا من دل به جای دیگری دارم

درین شهر پر از جنجال و غوغایی از آن شادم

که با خیل غمش خلوتسرای دیگری دارم

پسندم مرغ حق را لیک با حقگویی و عزلت

من اندر انزوای خود نوای دیگری دارم

شنیدم ماجرای هر کسی نازم به عشق خود

که شیرین تر ز هر کس ماجرای دیگری دارم

اگر روزم پریشان شد فدای تاری اززلفش

که هر شب با خیالش خوابهای دیگری دارم

من این زندان به جرم مرد بودن می کشم ای عشق

خطانسلم اگر جز این خطای دیگری دارم

اگر چه زندگی در این خراب آباد زندان است

و من هر لحظه در خود تنگنای دیگری دارم

سزایم نیست این زندان و حرمانهای بعد از آن

جهان گر عشق در یابد جزای دیگری دارم

شبی زیبا و نورانی

شب شب ها

شب دیدار من با تو ... شب خاموشی بدها ... شب بیداری دل ها

شبی که ماه هم خندید و ما هم با ماه خندیدیم.ستاره ها همه ما را نگاه کردند.

و تو گفتی: شبی زیباست

و من گفتم: بلی زیباست

وتو گفتی: ببین دلهای ما در آسمان پیداست

و من گفتم: بلی پیداست

و تو گفتی: خدا از من و تو راضیست؟

و من گفتم: بلی راضیست

و تو گفتی: شقایق های دلهامان چه زیبا و اهورائیست

و من گفتم: که دل های تمام عاشقان این قدر رویائیست

و تو گفتی: به جان من بگو این شب برای تو به چه اندازه رویائی و نورانیست؟

و من آهی کشیدم ... فکر کردم ...

و بعد از آن نگاهت کردم و گفتم: که این شب در دل من مثل نیلوفر زده ریشه و تو

چون قطره ی شبنم گل نیلوفر قلب مرا هر شب

برایم مثل شب های دگر جاوید می سازد......

شب همه شب دعای من تا به سحر برای

جان زبدن چو وا رهد تیر کند سمای تو

این همه شب نشینی و ناله و آه تا سحر

گوش اگر همی کنی جان بشود فدای تو

مست و خراب می کند گر برسد به گوش جان

زمزمه  محبت و نغمه  جان فضای تو

گر چه ز عشق عاریم صاف نیم غباریم

سیه غبار تا سماء از نفس ولای تو

نفس و هوا چو باطلند از نظر حقیقیان

بس چه جواب جان دهم گر بکند هوای تو

چرا از مرگ می ترسید؟

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید؟

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید؟

...

بهشت جاودان آن جاست.

جهان آن جا و جان آنجاست.

گران خواب ابد در بستر گلبوی مرگ مهربان آنجاست!

سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است.

همه ذرات هستی محو در رویای بی رنگ خاموشی است.

نه فریادی...نه آهنگی...نه آوایی

نه دیروزی...نه امروزی...نه فردایی

جهان آرام و جان آن جا

زمان در خواب بی فرجام

خوش آن خوابی که بیدار نمی بیند!

سر از بالین اندوه گران خویش بردارید.

در این دوران که آزادگی نام و نشانی نیست.

در این دوران که هر جا" هر که را زر در ترازوست زور در بازوست"

جهان را دست این نا مردم  صد رنگ بسپارید.

که کام از یکدیگر گیرند و خون یکدیگر ریزند.

سر از بالین اندوه گران خویش بردارید.

همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید.

 چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید؟

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید؟

چرا از مرگ می ترسید؟

قلب من  خالی ز هر رنگ و ریاست. 

زندگی  با  آرزوها روبروست.

با تو بودن از برایم آرزوست.

(نظر شما دوستان چیه؟)

 دریای غم ساحل ندارد

(نظر شما دوستان چیه؟من منتظر نظرات گرم و دریای شما دوستان عزیز هستم)

(پس چشم انتظارم نگذارید دوستان خوبم)

چرا تمام سادگی و لطافت ها در صندوقچه ی خاطرات گذشته به بایگانی ذهن سپرده ایم؟

اصلا" که می گوید ما بزرگ شده ایم تنها دل تنگی هایمان بزرگ شده اند.چرا وقتی به ما گفتند بزرگ شده ایم یادمان رفت مثل کودکی هایمان ساده و بی ریاه صحبت کنیم؟

چرا این قدر قیافه ی رسمی به خود گرفته ایم؟

چرا ساده و صمیمی همه جیز را نمی پرسیم؟چرا؟...

چرا روزهای لطیف کودکی هایمان را فراموش کرده ایم؟؟

بیایید صندوقچه ی خاطرات را بگشایم و در لطافت آن روز های خوب ,روزهای خوب کودکی هایمان نفسی تازه کنیم و بیایید آرزو کنیم که ....

توقعات کوچکمان هیچ گاه بزرگ نشود.

                                       بنده ی حقیرت          خسرو

کیست کز گمشده ی من برساند خبری

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم

باشد که نباشیم بدانند که بودیم...

وقتي که خنديديم گفتن ديونه است.

وقتي که جدي بوديم گفتن مغروره.

وقتي که شوخي کرديم گفتن سنگين باش.

وقتي که حرف زديم گفتن پر حرفه.

وقتي که ساکت شديم گفتن عاشقه.

حالا ام که عاشقيم مي گن گناهه ...

تو اگر می دانستی

که چه زخمی دارد

که چه دردی دارد

خنجر از دست عزیزان خوردن

از من خسته نمی پرسیدی

                                     آه ای مرد چرا تنهایی.....

 و طوری عشق می ورزیم که گویا معشوق پاره ای از تنمان شده

 و هر لحظه او را به خود نزدیک تر می بینیم.

 به طوری که همه ی آینده ی خود را در وجود او خلاصه کرده

 و حتی   گاهی اوقات دلمان آنقدر برایش تنگ می شود

که می خواهیم او را از  رویاهایمان بیرون کشیده

 و در دنیای واقعی در آغوش گرفته و به اندازه ی تمام عمر

                                    گریه کنیم ...

دوستی که با هم عهد بستیم تا زنده هستیم با هم باشیم.

امروز او با بی اعتنایی از کنارم گذشت و نگاهی به قلب شکسته ام ننداخت.

رفت...

اما زخمی که بر دلم کاشت تا ابد خواهد ماند.

دیگر با هیچ کس عهد نخواهم بست.

چون که می دانم او هم بی وفایی خواهد کرد...